Παρασκευή 22 Ιουνίου 2018

Μια στιγμή από το Πατινάζ..

Εισβολέας - Νερό στη κόλαση του Εγώ


Το ημερολόγιο έγραφε: Τρίτη 30 Σεπτέμβρη 2014 
Και τα λόγια στην αφίσα, (από ένα κουπλέ του Qbon) 
"Δε θα επιτρέψουμε το Μπαρού να φορέσει γκρίζα ενδυμασία 
ο εκφοβισμός τους δεν πιάνει – πακέτο 
δήμαρχος – εργολάβοι και αστυνομία 
ο πνεύμονας της πόλης μας θα παραμείνει ζωντανός
να μπορούμε να ανασάνουμε..."
Και ο Εισβολέας εκείνη τη Τρίτη είπε ένα "τότε" άγνωστο κουπλέ...
έπειτα μάθαμε οτι ήταν το "Νερό στη κόλαση του Εγώ"
Τα χρόνια περνάνε, οι στιγμές που ζούμε "μαζί" - "συλλογικά"μένουν...
Και τις κρατάμε σφιχτά ως τη μόνη περιουσία, μαζί με τα λόγια μας, 
που ξεστομίσαμε σε πάρκα και πλατείες
Για το Πατινάζ, για το Μπαρουτάδικο


 
Ασφυκτιούμε. Τό τσιμεντο, μας πνίγει.
Ασφυκτιούμε. Τα φράγκα σας βρωμάνε.
Ασφυκτιούμε στο φανταχτερό κόσμο του “εμπορεύματος”,όπου το “θέαμα” κυριαρχεί...

Παίρνουμε μια ανάσα σε παλιά εργοστάσια, όπου στεγάζουμε τις επιθυμίες και τα κοινά μας όνειρα. Και τα βγάζουμε βόλτα στα πάρκα και στις πλατείες...
Η μόνη περιουσία μας, τα πάρκα, οι πλατείες, το Μπαρουτάδικο, μαζί με τις στιγμές* και τα λόγια μας. 
  
Δυο λόγια, για τρια τέσσερα χρόνια πίσω...
Πάνε -παρα κάτι-τέσσερα χρόνια από τότε που η δημοτική αρχή και εργολάβοι ονειρευόντουσαν έναν βρεφονηπιακό σταθμό - και πιο γεμάτες τις τσέπες τους. Τη στιγμή που στο Αιγάλεω (και όχι μόνο) υπολειτουργούσαν και υπολειτουργούν όλοι οι υπόλοιποι παιδικοί σταθμοί και τα σχολειά. Κρίση βλέπετε, και το ελληνικό κράτος  γουστάρει να δίνει τα λεφτά σε μπάτσους, στρατό, δικαστές και τα ρέστα του σε επιδόματα, υγεία και εκπαιδευτικό σύστημα.  
Πάνε τέσσερα χρόνια από τότε που η δημοτική αρχή και εργολάβοι ονειρευόντουσαν ένα κομμάτι "πράσινου" τσιμέντου, ρε πάμε καλά; "Πράσινο" Τσιμέντο; 
Ρε Πάμε καλά; Τσιμέντο στο Μπαρουτάδικο;*
Πάνε τέσσερα χρόνια προσπαθώντας να μας καταστείλουν με κάθε μέσο που διέθεταν (μπάτσοι, ευυπόληπτοι πολίτες, δημοψηφίσματα, μεσοβέζικες - ψευτοπράσινοοικολογικές- κουραφέξαλα- λύσεις, λάσπη για όσους και όσες αντιστέκονταν), αλλά μάταιος κόπος.
Πέρασαν τέσσερα χρόνια, για να φτάσουμε στο σήμερα...
Καλοκαίρι του 2018 και είμαστε ακόμη στο πατινάζ, “στη πίστα”, στο “Μπαρού”  Σφιγγουμε τις γροθιές και φωνάζουμε ‘’το πατινάζ θα μείνει’’. 
"Ποτε δε θα υποκύψουμε, και όπως Ποτε δεν θα αφήσουμε να σκοτώνετε αργά το Μπαρουτάδικο.
Και ρωτάμε, χωρίς να πάρουμε απάντηση “ποιός θα τολμήσει να το πάρει;”
Μετά από τέσσερα χρόνια, οι στίχοι πιο ώριμοι, πιο στοχευμένοι, ένα κομμάτι μας, οι λούπες και τα μπιτ πιο δυνατά, ο χορός πιο έντονος, τα σπρέι στη τσάντα, όπως πάντα, η δίψα για skate άσβηστη,οι γροθιές σφιγμένες και με τις επιθυμίες και τα κοινά μας όνειρα να “καίνε” ανάμεσα στα δέντρα...
Το τσιμέντο, μας πνίγει ....Τα φράγκα, μας βρωμάνε
Στις πλατείες και στα πάρκα ανασαίνουμε...
Υπόγειος Ήχος _update Ιούνης 2018

Παρακάτω η αφίσα που κυκλοφορεί στις γειτονιές μας 
από την 

  





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου